Kenia (7 t/m 14 november 2011)
Maandag rijden we naar de grens van Uganda en Kenia. Deze passage duurt nogal lang omdat we in Kenia een soort wegenbelasting van US$ 100 moet betalen als je er met je auto 3 maanden bent. We zijn totaal 2 uur kwijt want allerlei formulieren moeten worden ingevuld en betaling is alleen mogelijk met Keniaans geld dat we moeten wisselen bij de grens met een ongunstige koers. Als we dan eindelijk het 20ste Afrikaanse land inrijden van onze AfricabyBushCamper reis is het al 12 uur. We rijden langs een 10 km lange rij wachtende vrachtwagens en berekenen dat er meer dan 500 vrachtwagens staan om de grens over te gaan, dus we mogen helemaal niet klagen over onze 2 uur! We kunnen maar langzaam rijden want de weg heeft spoorvorming van enorme afmeting, meer dan 20 cm hoge rillen asfalt maken het absoluut onmogelijk om langzaam rijdende vrachtauto’s in te halen.
We rijden naar het Kakamega park waar we een bord zien dat er een nieuwe camping is. We volgen deze bordjes en moeten dan over een weiland rijden. Ik loop naar 1 van de hutjes om te vragen waar de camping is en dan komt de campingbaas in spe er glunderend aanlopen en vertelt dat hij Steve heet. Het is een echte boerencamping want de koeien worden uit de omheinde wei gejaagd en wij kunnen dan tussen de koeienvlaaien op het weiland de camper neerzetten. Er is een primitieve wc en douche en er staan nog 3 basic hutjes voor degene die niet kamperen, maar wij zouden er in NL niet eens onze kippen indoen. Steve woont met zijn familie op een kleine compound en de kinderen komen nieuwsgierig kijken en groeten telkens met ”How are you?”. Voor het donker is komt oma kennis maken en Joke wordt geknuffeld want ze is heel blij dat wij op hun camping staan want dat betekent een flinke inkomstenbron.
We worden dinsdagmorgen in de rustgevende omgeving wakker en rijden na het ontbijt naar Kakamega waar we een afspraak hebben met Ephy, de directeur van de Keniaanse organisatie Cabda die wij steunen middels de Nederlandse hulporganisatie Simavi die op het gebied van gezondheid vooral vrouwen en kinderen helpt. We worden enthousiast ontvangen door het voltallig personeel en 15 mensen stellen zich aan ons voor, ieder vertelt wat zij of hij doet. Soms is het nauwelijks verstaanbaar omdat men ietsje zenuwachtig is en omdat veel Afrikanen heel zachtjes praten. Ephy vertelt over de activiteiten van Cabda en wij vertellen over onze goede doelen Stichting FlexiPlan en over onze reis door Afrika. Men is nieuwsgierig hoe onze camper eruit ziet en deze wordt door iedereen bewonderd. Vol verbazing kijkt men naar ons rijdende huis met koelkast, gasstel en toilet want dat zijn dingen die de meest Afrikanen niet in hun eigen huis hebben.
We gaan met Ephy en 3 medewerkers naar een waterbron die over enkele weken door Cabda wordt verbeterd. De bron is een plas water waar de mensen met hun voeten in moeten staan om water te scheppen in hun jerrycan, het bronwater wordt dan troebel en smerig. Het vee drinkt er ook uit en vervuilt het water met uitwerpselen waardoor de mensen ziek worden als ze dat water drinken. Om deze bron te verbeteren zorgen de dorpsbewoners voor stenen en zand en met financiële steun van Cabda/Simavi bouwt een aannemer een veilige waterbron.
We gaan naar een dorpje waar we door 20 zingende en dansende vrouwen worden opgewacht om al swingend naar de onlangs aangelegde waterbron te lopen. Eén van de vrouwen demonstreert hoe ze nu eenvoudig een jerrycan vult, deze met 15 liter schoon water op haar hoofd zet en naar haar hutje loopt, gevolgd door de zingende groep. In haar eenvoudige maar schone hutje giet ze het water in lemen potten, doet er een paar druppels ontsmettingsmiddel bij en dansend nemen alle vrouwen een slok van het schone water en zingen blij dat dit is mogelijk gemaakt door Cabda met geld van Simavi. We wonen ook een vergadering bij van deze vrouwengroep die de waterbron beheert en daarnaast ook gezamenlijk geld spaart en uitleent. Als we weg gaan worden we zingend en dansend bedankt en men wil ons allerlei etenswaren aanbieden. Wij willen dit van deze arme mensen niet aannemen maar Ephy zegt dat het zeer onbeschoft zou zijn. Elke vrouw heeft wat meegenomen en Joke krijgt stronken suikerriet, een kam bananen, een zakje eitjes, een ananas, tomaten etc. Telkens als Joke het in ontvangst heeft genomen geeft ze het door aan Ephy die het bij elkaar op de grond legt. Het lijkt wel een ouderwetse Koninginnedag waar bij op paleis Soestdijk Juliana alle geschenken doorgeeft aan een lakei. Als alles is gegeven wordt er weer gezongen en geswingd en ik bedank iedereen voor de hartverwarmende ontvangst. Op mijn westerse wijze probeer ik ook te swingen en er wordt nog harder gezongen. Als ik met een kam bananen op mijn hoofd naar de auto loop is men door het dolle heen, wat een enthousiasme en blijheid bij deze mensen die zo eenvoudig leven en zo weinig bezitten.
Als we verder rijden zien we onderweg bij diverse scholen toiletgebouwen staan die door Cabda/Simavi zij aangelegd want de overheid zorgt daar niet voor. We gaan naar een groep van 18 vrouwen die 50 weeskinderen hebben opgevangen. Deze weeskinderen zijn opgenomen in hun gezinnen of wonen bij hun familie of grootouders maar worden onderhouden door deze groep met voeding en kleding e.d. Het benodigde geld verdienen ze door allerlei dingen te verkopen waarvoor zij van Cabda microleningen hebben ontvangen. Er zijn in Afrika veel weeskinderen door o.a. Aids; het opvangen van weeskinderen in gezinnen van familie wordt al vanouds gedaan en is vele malen beter dan de door Westerse organisaties en mensen opgezette massale weeshuizen.
Na deze indrukwekkende bezoeken gaan we terug naar het kantoor waar we gezamenlijk eten en vertrekken dan na hartelijk bedankt te hebben en te zijn. We rijden naar Ki… en gaan op een morsige camping staan aan het Victoriameer en zien ’s nachts op 3 meter van de camper een groot nijlpaard grazen.
Woensdagmorgen zien we op de telefoon dat men ons gisterenavond heeft geprobeerd te bellen. Er zijn sms’jes dat de moeder van Joke hartproblemen heeft en dat de ernst nog niet geheel duidelijk is. We maken de camper gereed en gaan op pad en om 9 uur lokale tijd bellen we naar Nederland waar het 2 uur vroeger is. De situatie met de 90 jarige moeder is wat verbeterd door andere medicijnen en het lijkt gelukkig mee te vallen. We besluiten ons reisplan te wijzigen zodat indien de situatie verslechtert we in een halve dag rijden in Nairobi kunnen zijn.
We gaan naar het Masaai Mara park en nemen een binnendoor weg die volgens de kaart geheel geasfalteerd is en dat wordt bevestigd door mannen die we het vragen. Na 2 uur goed asfalt komen we op een zandpad met enorm veel gaten en modderpoelen en over de laatste 75 km doen we ruim 3 uur. Onderweg worden we in dit verlaten gebied weer vaak gegroet en een schattig meisje in een dikke winter jas staart ons nieuwsgierig aan. Een jongen van een jaar of 10 komt aan rennen en zegt: “Hé muzumgu, I greet you, good day” (Hé een blanke, ik wens u een goede dag) en loopt dan verschrikt weg.
Om 4 uur zijn we in het wildpark en gaan op een primitieve camping staan zonder hekwerk en zien daar in de verte groepen olifanten en een aantal giraffes lopen. Joke ziet door de verrekijker dat 5 safariauto’s al een poosje stil staan en ziet wilde zwijnen wegrennen die nagezeten worden door een cheeta, waarschijnlijk zien de mensen in de safariauto’s een echte kill!
We sprokkelen hout en maken een kampvuurtje om er gezellig bij te zitten en het wild op afstand te houden. We eten lekkere noedels met kip en besprenkelen het met rode wijn en nemen als nagerecht een kaasplankje. Door de volle maan is het erg licht maar zien geen dieren maar horen wel geknor van nijlpaarden en de schreeuw van een leeuw.
Donderdagmorgen doen we een gamedrive door het wereldberoemde Masaai Mara park. We zien veel olifanten en giraffes maar dat zijn zulke bekende beesten voor ons dat we er nauwelijks meer voor stoppen. Er zijn 3 ballonnen in de lucht waarin mensen een ballonsafari doen van 2 uur a raison van 500 euro en dan aansluitend midden in de bush ontbijten. Wij ontbijten wat goedkoper en wel aan de Mara rivier waar een paar maanden geleden nog 100.000den wildebeesten en zebra’s zijn overgestoken. Op de kant liggen 2 enorme krokodillen na te genieten van de vele lekkere hapjes die ze toen verorberd hebben. We staan helemaal alleen op deze plek en als we vanuit de camperdeur naar die gevaarlijke grootbekken kijken schrikken we ons een ongeluk van een stem die zegt “Hello” en er staat een Masaai naast de camper. Hij vertelt dat er na de grote trek 1000den dode wilde beesten in de rivier lagen die waren verdronken en dat gisteren nog 10 zebra’s zijn overgestoken waarvan hij heeft gezien dat er eentje door een krokodil werd opgepeuzeld.
We bellen naar huis en horen dat Ma gelukkig flink opgeknapt en rijden dan via smalle paadjes over de uitgestrekte grasvlaktes en komen regelmatig langs de rivier met de onvermijdelijke hippo’s en voor Joke wederom nieuwe vogels. We nemen een binnendoor weggetje naar een camping en komen bij een bijna drooggevallen rivier met veel rotsblokken op de steile kant. Om te voorkomen dat we met de onderkant van de auto de grote rotsblokken raken stap ik uit de auto om Joke aanwijzingen te geven hoe te sturen. Ik kijk regelmatig goed om me heen want er zijn in dit park vele roofdieren die zo’n lekkere Frans Meijer graag zouden willen verorberen. Zonder brokken en levend komen we aan de overkant en rijden door groepen van 1000den wildebeesten en zebra’s die gezamenlijk grazen.
Als we ’s middags bij de Aruba camping zijn doen we het lekker rustig aan en gaan ’s avonds bij het kampvuur een biertje drinken en daarna lekker dineren.
We ontbijten vrijdagmorgen rustig maar die wordt verstoord door vervet apen die knap brutaal zijn want eentje durft zelfs op onze mooie LandCruiser te klimmen. Twee andere komen heel dicht bij de ontbijttafel en hebben duidelijke plannen om eten te pikken, Joke staat boos op -daar wordt je beslist bang van- en jaagt ze weg.
We nemen een 100 km lange stenige hobbelweg die door de uitgestrekte vlaktes gaat waar de Masaai wonen en hun vee hoeden. We doen boodschappen in een stadje en stoppen daarna om te lunchen. Dan zien we de truck langs komen van Paul en Julia een Duits echtpaar van onze leeftijd die we al eerder kort ontmoet hebben. We drinken gezamenlijk koffie en horen allerlei info over Ethiopië, Soedan en Jordanië, landen die we met het volgende traject willen aandoen.
We nemen weer een binnendoor weg waarvan we gehoord hebben dat die nogal heftig is en na een rustig begin nemen we grote modderpoelen, steile hellingen en diepe gaten en komen tot bijna 3000 meter hoogte en de LC smult en geeft geen krimp. Na 4 uur rijden hebben we 60 km afgelegd en gaan staan op Fisherman’s camping aan het Lake Naivasha. We gaan op het terras zitten mensen kijken en daarna eten in het gezellige restaurant.
Zaterdagmorgen ziet Joke door haar verrekijker weer wat nieuwe vogels waaronder 2 uilen die wel 50 cm groot zijn. We pakken de fietsjes en peddelen langs grote kassen waarin bloemen worden gekweekt door vaak Nederlandse tuinders. We komen in het Hell’s Gate park dat is uniek omdat je er ook mag fietsen terwijl er wild loopt. We peddelen op ons gemakkie door het park en zien antilopen, wilde zwijnen en zebra’s. Bij de kloof doen we onder leiding van een gids een wandeling. Als we verder in de diepe gorge komen wordt deze smaller en smaller en de gekartelde wanden gaan 40 meter loodrecht hoog. Door de vulkanische activiteit zijn er warm water bronnen en voelen dat het water douchewarm is. Als de kloof nog maar een paar meter breed is moeten we 3 meter loodrecht dalen waarbij de gids ons helpt en aanwijzingen geeft hoe we onze handen en voeten moeten zetten. Als we door het water van een stroompje verder lopen komen we bij een warmwater bron van 100 graden waar je, tot grote vreugde van Joke, moeiteloos eieren kan koken want “een eitje is altijd lekker”. Na 2 uur lopen en klauteren, komen we bij een mooi uitkijkpunt en lopen daarna naar het beginpunt. We fietsen terug naar de camping en komen onderweg langs giraffes die ons op een 50 meter afstand nieuwsgierig aanstaren. Even verder steken net voor ons een aantal zebra’s over maar doen dit niet op een pad met hun naam.
Op de camping drinken we een biertje met een Nederlandse jongen Michel die in 3 maanden tijd van Soedan naar Dar es Salaam fietst; in het dicht bevolkte Ethiopië heeft hij een bus genomen want hij werd gek van de Ethiopiërs die hem nergens privacy gaven en zich er niet voor schaamden om constant aan zijn spullen te zitten en soms proberen te pikken. We eten gezamenlijk met een Kiwi genaamd Steve die in een vluchtelingenkamp werkt aan de grens met Somalië waar 450.000 mensen zijn opgevangen. Dit kamp is geïnfiltreerd door extremistische moslims en er zijn onlangs 2 medewerkers van Artsen zonder Grenzen gekidnapt. Door deze situatie kunnen hulpverleners alleen nog maar hun werk doen onder begeleiding van zwaar gewapende UN militairen. De Keniaanse regering wil dit kamp sluiten en daardoor krijgen hulpverleners geen werkvergunning meer. Wij hebben veel bewondering voor Steve die in uiterst moeilijke omstandigheden hulp verleent in een desolaat gebied waar geen afleiding is en sommige vluchtelingen al bijna 20 jaar verblijven in deze uitzichtloze situatie.
Zondagmorgen zijn we niet echt uitgerust want een groep Afrikanen heeft ons uit de slaap gehouden door met veel drank op tot 4 uur s’ nachts hard te praten. We fietsen met Michel langs het meer en zien en passant weer giraffes, zebra’s en springbokken lopen. We komen bij een zoutwatermeer waar 10.000 flamingo’s langs de waterkant staan en kunnen ze op 25 meter afstand prachtig filmen en fotograferen. Als er een bootje met toeristen langs vaart vliegt een groep flamingo’s op en zien ze met hun prachtige rood-zwarte vleugels voorbijkomen. Na 2 uur genieten en gezellig praten met Michel fietsen we terug, eten een broodje en vertrekken dan naar de camping in Nairobi waar we onze camper 3 maanden willen stallen. Dichtbij Nairobi komen we zowaar op een 4 baans weg, in Nederland zou die al lang afgesloten zijn want het asfalt is hobbelig en heeft vele gaten. We gaan naar de Jungle Junction Camping van Chris, een Duitser die door Afrika met de motor gereisd heeft en toen deze camping is begonnen en het is “de ” ontmoetings plek voor overlanders die zelfstandig met auto, motor of fiets door Afrika toeren. ’s Avonds praten we gezellig met Iris die met haar man in een Mercedes met camperopbouw sinds mei dit jaar vanuit Duitsland onderweg is naar zuidelijk Afrika. We wisselen allerlei gegevens uit over de bezochte landen en vertellende over de reiservaringen.
Maandag brengen we zakken vol met wasgoed weg die hier voor een paar euro met een echte wasmachine gewassen wordt en dat is beter dan met de hand laten wassen in water van twijfelachtige kwaliteit. We rijden naar het kantoor van ToughStuff die solarlampen op de Afrikaanse markt brengt en waar wij ook geld in gestoken hebben. We hebben een gesprek met Adriaan die medeoprichter is van het bedrijf. Adriaan heeft 10 jaar gewerkt bij organisaties die noodhulp geven bij rampen. Hij heeft in 1994 tijdens de genocide ook een aantal maanden in Rwanda gewerkt en heeft 1000den vermoorde Tutsi’s op straat zien liggen, weer zo iemand die in erbarmelijke omstandigheden toch de medemens helpt. ’s Middags doen we nog wat boodschappen in een grote supermarkt en gaan dan de camper opruimen.
Morgen gaat de auto naar de garage om de lagers en remmen na te kijken en bezoeken een bedrijf waarin ik mogelijk wil investeren. Woensdag is het camper-schoonmaakdag en donderdag vliegen we naar Malawi om Peter, Elise en natuurlijk de kleine Janneman te bezoeken. We blijven 5 dagen bij hen en vliegen dan terug naar het koude kikkerland waar we donderdag 24 november aan komen.
We hebben dit traject 10.000 km gereden door 4 geheel verschillende landen en hebben weer enorm genoten van deze reis door dit zeer aparte continent. Wederom is de reis probleemloos verlopen en kijken nu al uit naar het laatste traject. In februari/maart 2012 willen we van Kenia terug naar Nederland rijden we gaan dan via Ethiopië, Soedan maar wat de verdere route zal worden hangt dan af van de politieke situatie in o.a. Egypte en Syrië.
