Malawi deel 1 (23 t/m 27 april 2011)
Zaterdagmorgen vertrekken we om 9 uur bij Peter en Elise waar we na onze aankomst afgelopen dinsdag een paar dagen op bezoek zijn geweest. We denken hen over een aantal weken weer te zien maar dan als kersverse ouders want Elise loopt op alle dagen.
Met 2 auto’s rijden we naar de hoofdstad Lilongwe om onze vrienden Sanny en Cees Broeze op te halen van het vliegveld want zij reizen de aankomende 3 weken met ons mee door Malawi.
De regentijd is net voorbij en daardoor is het landschap overal prachtig groen en veel bomen pronken met fel rode, gele en blauwe bloesems; zo mooi en groen hebben we Malawi nog nooit gezien.
Na ruim 5 uur rijden zijn we bij het vliegveld en zien onze vrienden al wachten bij de aankomsthal. We stoppen en verwelkomen hen en zetten de bagage in de auto. Een ijverige politieman wil me een boete geven omdat we hier niet mogen staan omdat we de weg zouden blokkeren, maar er is nauwelijks verkeer en er zijn ook nog 2 banen. Met mijn aller slijmerigste glimlach zeg ik dat ik me als buitenlander er niet bewust van ben en dat de auto’s nog net vòòr het parkeerverbod bord staan. Dan vraagt hij of we wat te drinken of te eten hebben en als ik hem 2 bananen wil geven wil hij die niet en loopt dan maar weg.
We rijden naar een camping bij de Golfclub in Lilongwe waar we als enige staan. Joke bereidt een pasta maaltijd en onder genot van een biertje en wijntje worden de laatste nieuwtjes uitgewisseld. Om 9 uur zijn we nog niet uitgepraat maar onze vrienden zijn na 28 uur reizen en een gemiste nachtrust dusdanig moe dat ze in hun kampeerbed rollen.
Zondagmorgen ontbijten we rustig en doen nog even boodschappen in een grote westerse supermarkt met dito prijzen. Ik loop 10 banken af op zoek naar gevulde geldautomaten maar die zijn door het lange Paasweekend leeg getrokken of werken niet. Uiteindelijk vinden we er toch eentje waar we een paar keer een 10 cm dikke stapel Mickey Mouse geld uittrekken van 20.000 Kwachas dat een waarde heeft van ca 80 euro.
We rijden via een goede asfalt weg naar het noorden en nemen dan hobbelige zandwegen waaraan kleine dorpjes liggen en we worden weer vrolijk toegezwaaid door de vele kinderen. Om 1 uur zijn we bij de Forest Lodge waar volgens de reisgids Lonely Planet ook een camping is, maar die is helaas al jaren gesloten. We drinken er koffie en horen dat het naar de dichtstbijzijnde camping nog 2 uur rijden is. Na wat heen en weer gepraat kunnen we tegen een gereduceerd tarief overnachten in een kamer van de lodge en besluiten dat te doen. We gaan meteen een loopje doen in het regenwoud en trekken de wandelschoenen aan. Cees staat daarbij in een mierennest en de grote rooie kanjers nemen wraak door hem flink te bijten en hij kan ze nauwelijks van zijn lijf krijgen. Het eerste gedeelte van de loop is steil maar dan wordt het vlakker en op een plateau hebben we mooi uitzicht op het dal.
De rest van de tocht gaat door een dicht bebladerd bos en na 2 uur zijn we terug bij de lodge waar we op het terras genieten van een welverdiend biertje en een mooi uitzicht. We spreken Nederlands met een Amerikaan die werkt bij de Aids bestrijding van de Verenigde Naties en horen dat ondanks de uitgebreide programma’s nog steeds 12 % van de bevolking in Malawi met het HIV virus is besmet. We eten ’s avonds heerlijk bij kaarslicht want elektriciteit is hier niet in dit afgelegen gebied.
Maandagmorgen krijgen we een uitgebreid ontbijt met Deense bolletjes die de eigenaresse gebakken heeft en eggs en bacon van haar Engelse echtgenoot. We nemen weer zandwegen en komen na 3 uur rijden in Nkhotakhota aan waar we even gaan kijken naar de boom waaronder Livingstone in 1860 tijdens één van zijn ontdekkingsreizen overnacht heeft. Een uurtje later zijn we in een wilpark op de Bua camping die mooi gelegen is aan de gelijknamige rivier die woest stroomt. Cees en ik proberen het accuprobleem te ontrafelen terwijl de dames al kwebbelend een wasje doen. Aan het eind van de middag lopen we een stukje langs de rivier.
Het wordt nu in Malawi al om half 6 donker en steken een kampvuur aan en genieten van de rust en de prachtige sterrenhemel.
Dinsdagmorgen doen we onder begeleiding van een, met een geweer gewapende gids, een wandelsafari in dit wildpark dat nog in ontwikkeling is. Het bedauwde gras staat manshoog en hierdoor worden onze kleren nat maar het is lekker verkoelend. Het eerste gedeelte is afwisselend want we lopen langs de rivier naar een waterval maar daarna lopen we alleen maar door hoog gras. Het park is tot eind vorige eeuw flink verwaarloosd en nagenoeg leeg gestroopt maar de laatste jaren zou de wildstand weer toegenomen zijn. Daar kunnen we nu na de regentijd door het hoge gras en de struiken vol met bladeren niets van waarnemen. Het enige dier dat we zien is een aap maar voor dat beest hoef je niet in gezelschap te zijn van een gewapende gids.
Terug bij de camping lopen we nog even door naar het bruggetje waar Sanny gisteren is gestruikeld en haar bril kwijt is geraakt, gelukkig vinden we deze terug. Daarna drinken we koffie en rijden dan een uurtje naar de Pottery camping gelegen aan het strand van het Lake Malawi dat ca 500km lang en 40 km breed is. Deze camping maakt deel uit van de Dedza pottenbakkerij waar je een workshop pottenbakken kan doen. Met z’n vieren krijgen we uitleg en zien hoe de instructrice in 4 stappen een blok klei met speels gemak omtovert tot een prachtige vaas. Dan gaan wij ieder op een eigen draaitafel aan de slag.
Na wat oefenen denken we dat we de slag te pakken hebben en laten vol trots het bijna gerede draaisel aan de anderen zien….maar de laatste fase is bepalend en er klinken dan heel wat kreten van wanhoop als het weer net misgaat. Uiteindelijk hebben we ieder 3 redelijke werkstukjes en spreken af om deze morgenochtend te schilderen.
Om de klei van ons af te spoelen nemen we een verfrissende duik in het meer en gaan dan klaverjassen. Het is gewoon zielig hoe de Broeze’s met 30 tegen 152 in de pan worden gehakt, wat een amateurs!! En maar klagen over hun kaarten terwijl iedereen er toch telkens 8 stuks krijgt. Om 7 uur lopen we naar het restaurant en dineren aan het strand en genieten van de heerlijke temperatuur en de rust van het kabbelende water.
Woensdagmorgen om 7 uur belt Peter die vertelt dat Elise vannacht naar het ziekenhuis is gegaan en dat vandaag hun eerste kindje zal worden geboren. Wij besluiten om meteen naar Blantyre te rijden. Iedereen ging er vanuit dat het nog wel 2 a 3 weken zou duren en daar waren wij met de reisplanning ook vanuit gegaan want we zijn nu op het noordelijkste deel van dit reistraject. We bespreken met Sanny en Cees waar zij aankomende dagen heen kunnen gaan en rijden gezamenlijk naar het zuiden. In Salima willen we nog tanken want er is een benzine schaarste. Bij het eerste tankstation hebben ze wel benzine maar is de electriciteit uitgevallen, bij de volgende is er wel elektriciteit maar geen benzine, maar gelukkig is een paar kilometer verderop beide beschikbaar. Dan gaan we naar een bank om geld uit een automaat te halen, dat is er wel maar ….ook hier is geen elektriciteit. Cees sluit achteraan in de rij want we hebben bijna geen Kwachas meer. Ondertussen doen we boodschappen en na een uurtje wachten kunnen we de broodnodige valuta uit de muur trekken en rijden verder. Onderweg gaat de telefoon en Joke neemt deze zenuwachtig op en ze hoort van Peter dat er een gezond jongetje is geboren genaamd Jan, vernoemd naar mijn 90-jarige vader. Dit is onze eerste kleinzoon en een mooie aanvulling op onze 5 kleindochters. Moeder en kind maken het goed. Joke trapt het gas extra diep in want ze wil de nieuwe wereldburger zo snel mogelijk zien. We nemen afscheid van onze vrienden en zoeven naar het ziekenhuis waar we om 4 uur aankomen. Daar vertelt de portier dat er pas om 6 uur bezoekuur is en hij wil ons niet binnen laten. Joke wil de portier bijna wurgen maar als we vertellen dat we als grootouders speciaal uit Nederland zijn gekomen gaat de man toch Peter ophalen. Als we de trotse vader gefeliciteerd hebben mag hij echter niet mee naar Elise want er mogen maar 2 bezoekers bij een patiënt en regels zijn regels volgens deze dienstklopper. Peter gaat naar de hoofdverpleegster, die vindt het goed en eindelijk zien we dan een vermoeide maar stralende moeder en de kleine Jan. Het is een heel mooi gaaf baby’tje…dat zegt bijna iedereen die een baby ziet maar dit is echt een gaaf exemplaar want het is een Meijer en hij is niet verfomfaaid want hij is geboren met een keizersnede. We filmen en fotograferen onze vingers rauw als Janneman zijn ogen even opendoet.
Elise en Jan mogen vrijdag al naar huis en omdat men in Malawi het fenomeen kraamverzorgster niet kent neemt Joke met alle liefde deze functie op zich en zal ze voor moeder en Jantje zorgen zodat ze de nieuwbakken ouders de kneepjes van het vak kan leren. Wij onderbreken daarom onze rondreis tot volgende week dinsdag want dan komen de ouders van Elise.
