Malawi deel 2 (3 t/m 11 mei 2011)
Dinsdagmorgen zorgt Joke nog voor Janneman en Elise die het beiden – mede door de goede verzorging- uitstekend maken; het was beslist geen straf voor Joke om een weekje te kraam verplegen.We nemen afscheid van Peter, Elise en Jantje die een voorbeeldige baby is omdat hij namelijk veel drinkt, weinig huilt, veel poept en pist en af en toe even zijn kleine oogjes opendoet om te worden bewonderd.
Om 2 uur zijn we in Mulange en treffen daar Sanny en Cees die net terug zijn van een prachtige, maar zware, 3 daagse trektocht op Mount Mulange. We rijden naar de Lujeri theeplantage die in dit jaargetijde, zo net na het regenseizoen, er nog groener uitziet als anders. We willen naar de Blue Lagoon camping maar deze is gesloten. Gelukkig kunnen we verderop staan bij de Mulange golfclub. Als de zon ondergaat koelt het flink af, de laatste dagen was het overdag maar 23 graden en regelmatig bewolkt en vanavond is het dusdanig koud dat we gekleed in een fleece jack eten.
Woensdagmorgen schijnt de zon weer volop en is het al snel een heerlijke temperatuur van 28 graden. Onderweg stoppen we even om te kijken hoe men de theebladeren “plukt” met een heggenschaar met opvangbakje. Er werken vele honderden mensen op deze plantage die prachtig gelegen is bij de granieten puist van Mount Mulange. We vervolgen onze weg en nemen een zandpad dat parallel loopt aan de grens met Mozambique en waar langs veel kleine dorpjes zijn. Als we door een dorpje rijden zien we een schooltje waarvan 1 klas in de schaduw van een grote boom les krijgt. Daar willen we heen lopen maar plotseling klinkt er vanuit een klaslokaal een keihard gezang en zien 10-tallen kinderen in de deuropening staan die ons wenken naar hen te komen. Als we de klas binnenkomen zingen ze nog fanatieker. We maken kennis met de meester die even hard meezong en die in zijn klas 64 jongens en 70 meisjes heeft: totaal 134 kinderen!!! Juf Sanny praat even met haar Malawiaanse collega en ze wordt daarna luidkeels toegezongen. Een ontroerend gezicht: zo’n blonde juf met een donkerbruine meester en meer dan 100 keihard zingende kindertjes. We geven wat schriftjes en pennen en gaan terug naar de auto waar we ook weer door vele kinderen worden aangestaard en er weer hard wordt gelachen als ze zichzelf op de foto zien.
We nemen een zeer stenig en steil pad dat uiterst smal is en voetstap rijdend drukken we het lange gras terzijde waarin 10.000den gele margrieten bloeien. De beide Broeze’s genieten met volle teugen van dit avontuurlijke traject. Om 1 uur zijn we bij het Phalombe Mission ziekenhuis waar we de voortgang willen bekijken van de nieuwbouw van het verblijf van de guardians (=familie die de zieke verzorgt) en dat we mede doneren via CordAid. De directeur Mr. Natara leidt ons rond en men is t.o.v. ons september bezoek goed opgeschoten met de bouw. Mr. Natara is niet bepaald een persoon die gedrevenheid uitstraalt maar we krijgen wel weer een rondleiding door het ziekenhuis. Op de kraamafdeling ligt onder dikke stapels dekens een veel te vroeg geboren tweeling. Als de moeder al de dekens openslaat liggen er 2 minuscule babietjes onder waarbij vergeleken onze kleinzoon Janneman een reus is.
We rijden naar een camping waar we ’s avonds in het restaurantje gaan eten. Ik bestel een hele kip want ik verwacht zo’n mager Afrikaans scharminkel op mijn bord te krijgen maar krijg een kip van kalkoen afmeting voorgeschoteld die uitstekend smaakt en waarvan Cees ook dapper mee eet.
Donderdagmorgen doen we een kort loopje over de grote rotsblokken in de rivierbedding. Als ik van de ene steen op de andere spring krijg ik plotseling kramp in mijn been en val half in het water. Sanny informeert zeer bezorgd of mijn fototoestel niet nat is geworden maar hoe het met mij gaat wordt vergeten: van je vrienden moet je het maar hebben!
We rijden via een eentonige weg naar Zomba waar we onze mail lezen en over de markt lopen. Je kunt hier van alles krijgen zoals stopcontacten, broeksriemen, kruiden, plastic flessen en zelfs schokbrekers. Op de groente afdeling ligt de groente en het fruit mooi uitgestald. Het is mandarijnentijd en voor 30 euro cent koop je 10 lekkere mandarijnen.
We rijden dan naar het Liwonde wildpark waar een heel enthousiaste parkwachter met een flinke portie adhd ons vertelt dat de weg naar de Mvuu lodge/ camping niet berijdbaar is omdat de bruggen nog niet gerepareerd zijn. Hij adviseert ons om naar een camping buiten het park te gaan en morgen naar de weinig gebruikte oostingang te rijden die 80 km verder ligt. Op de Liwonde Safari camping zien we een mooie zonsondergang en als we terug bij de camper zijn gaan we lekker bij het kampvuur borrelen en eten terwijl in de verte nijlpaarden ons toe knorren.
Vrijdagmorgen doen we eerst in het zuidelijk deel van het Liwonde park een gamedrive en zien in de verte op en grote vlakte een kudde van 30 olifanten. We stoppen en maken een ontbijt klaar dat we genietend van het wild opeten. Als we weer terug bij de ingang zijn heeft de actieve parkwachter een uitgebreide tekening gemaakt hoe we moeten rijden naar het hek aan de oostzijde. De afstanden tussen alle afslagen staan erop vermeld en al kwebbelend legt hij het ook nog drie keer uit.
We gaan op weg en na 45 km duiken we een onbestendig pad de bush in. De tekening klopt goed maar telkens bij een afslag vragen we voor alle zekerheid of we op de goede weg zijn en hoever het nog is. We krijgen de meest uiteenlopende antwoorden: eentje zegt ongeveer 100 km en als we het even later aan iemand anders vragen zegt hij met een stalen gezicht 2 cm!!! Afin na 15 km zijn we bij het Mvuu camp en kunnen als enige campinggasten een mooie plek uitkiezen.
Na de lunch gaan de mannen een hapering in de elektrische aansluiting oplossen. Om 4 uur doen we een gamedrive en zien grote aalscholvers die op een prachtige plek hoog in palmbomen hun nesten bouwen. Bij de camper klaverjassen we weer en de 2 Broeze’s hebben niets geleerd want ze worden weer volledig de pan ingehakt.
Zaterdagmorgen doen we na de ochtend gamedrive een bootsafari op de Shire River. We spotten nijlpaarden en krokodillen maar ook heel veel watervogels, onder andere felgekleurde blauw/oranje ijsvogeltjes en de 1,50 meter lange Goliath reiger.
’s Middags kruipen de mannen onder de auto om deze door te smeren en alles goed na te kijken waarbij de jarenlange ervaring van Cees op autogebied goed uitkomt. Bij de lodge drinken we een biertje en klaverjassen een potje. Er komt een groep Nederlanders aan die een rondtoer doen samen met hun kinderen die in Malawi een paar maanden stage lopen. We maken bij de camper een vuurtje en de dames toveren een lekkere maaltijd op tafel. Als de mannen afwassen komt Joke ze even controleren en stapt zeer ongelukkig op een steen waardoor haar enkel dubbel klapt en zij op de grond valt, ze schreeuwt het uit van de pijn. We tillen haar terug naar de camper en doen een natte handdoek om haar enkel met een koud flesje bier ertussen om te koelen, waarbij de multifunctionaliteit van deze godendrank weer mee wordt aangetoond. Met behulp van een paar paracetamols wordt de pijn minder gevoeld en valt de rasslaapster Joke toch spoedig in slaap.
Zondagmorgen kan Joke nog nauwelijks een poot verroeren en elke beweging doet heel erg pijn. We vragen aan de groep Nederlanders of er een dokter in de zaal is, die is er niet, maar wel 3 ervaren verpleegkundigen. Zij bekijken de enkel, deze is flink gezwollen en geven advies wat te doen oa hoog houden en zo min mogelijk belasten. Na een dag of 4 moet de zwelling flink zijn afgenomen en dan kan de enkel getaped worden. We zetten de bijrijderstoel in de achterste stand en tillen Joke in de LandCruiser. Het 30 km lange zandpad is heel ongelijk maar met veel kussens onder haar been worden de oneffenheden zo goed mogelijk opgevangen.
We besluiten om het geplande bezoek aan een traditioneel dorpje toch te doen en via kruip-door-sluip-door paden vinden we uiteindelijk het dorpje. Het is echt authentiek waarbij tientallen kinderen als 1 klont op de camper afvliegen. De chief en enkele anderen bekijken al lachend de camper van binnen, als ik de koelkast open doe steken ze hun hand erin om te voelen of het wel echt koud is. De wc wordt ook bewonderd maar nog net niet uitgeprobeerd.
’s Middags krijgen we een rondleiding en zien hoe simpel de huisjes zijn, hoe de gewassen worden verbouwd en kuikentjes worden grootgebracht. We kunnen allerlei dingen vragen en het is heel interessant om te zien hoe eenvoudig men woont en bijna iedereen goedlachs is en het vaak uitschatert van het lachen.
De plaatselijke medicijnman/ heeler neemt Joke haar enkel onder handen en doet er een smurrie van kruiden met boomschors op en trekt aan haar tenen. Het is weliswaar pijnlijk maar ze kan haar voet daarna wat beter bewegen.
We krijgen ’s avonds, zittend op een matje op de grond, rijst met allerlei groenten geserveerd en dat smaakt goed. Na het eten is er een dansoptreden met muziek waarbij sommige dansen niets voorstellen maar andere heel leuk zijn. Om 9 uur is het overal in het dorp donker en wij gaan ook naar bed.
Maandagmorgen gaat het wat beter met Joke haar voet en ze wordt iets mobieler. We ontbijten onder toezicht van vele kinderogen en de heeler komt nog wat smurrie op Joke haar voet smeren en even aan haar tenen trekken. We vertrekken om 8 uur na dit leuke bezoek aan dit dorp en komen langs een waterpomp waar de dorpelingen water oppompen.
Het is vandaag een rijdag want we willen naar een vogelgebied in het zuiden van Malawi. Onderweg stoppen we om koffie te drinken en er komen weer een 10-tal nieuwsgierigen op ons af. Joke pakt haar wandelstok om op te staan maar dan vliegt de meute angstig weg omdat ze denken dat Joke hen wil slaan. Als we uitleggen wat er gebeurde proesten ze het uit van het lachen.
’s Middags nemen we een weg door de bergen; deze hebben we al eerder gereden maar er zijn nu veel meer gaten en kuilen en er komt geen eind aan. Na 4 uur door elkaar te zijn geschud komen we tegen de schemering bij een uiterst primitief hotelletje. We zijn de enige gasten maar maken geen gebruik van de smerige kamers en slapen in de camper en de tent. Door de aanwezigheid van vele kakkerlakken in de wc- en wasruimte van het hotel wordt de luxe badkamer van onze camper veel gebruikt.
Dinsdagmorgen huren we 2 fietstaxi’s die Sanny en Cees, achterop zittend, naar het moeras gebied, genaamd de de Elephant Marsh, brengen. Wij rijden er achteraan en de bonte stoet wordt overal weer met openmond nagestaard. We huren 2 houten bootjes met bomer en gids en zien in dit prachtig moerasgebied enorm velden met waterlelies en heel veel verschillende vogels, waaronder reigers, ooievaars, pelikanen en ijsvogeltjes etc. Joke, Sanny en Cees genieten volop van deze gevederde beestjes maar mij kan het minder boeien.
’s Middags rijden we naar het Majeta Wild Park en gaan op de camping lekker barbecuën. Op het rooster ligt oa een heerlijke vis die we vanmorgen in het moerasgebied voor 1 euro gekocht hebben. Het kampvuur brandt flink en het is weer een heerlijke avond.
Woensdagmorgen doen we eerst een gamedrive. Het wild is erg schichtig waardoor we het telkens maar even zien. Bij de rivier gaan we ontbijten en worden dan bezig gehouden door nijlpaarden die in het water liggen te liggen en af en toe even spelen door hun enorm grote bekken volledig open te trekken. We rijden naar Blantyre waar we zien dat de nieuwe wereldburger Jan gegroeid is en Elise ziet er ook forser uit. We bekijken het bedrijf van Peter waar men nu druk bezig is om een nieuwe low-cost kar te produceren. Tussen de middag eten we samen met de werknemers een rijst- en aardappelmaaltijd die met de rechterhand naar binnen wordt “gelepeld”.
Joke en ik gaan naar een kliniek om haar enkel te laten onderzoeken. De dokter onderzoekt de geblesseerde voet en zegt dat het nodig is om een röntgenfoto te maken omdat hij het niet vertrouwt. Voordat de foto genomen wordt moet ik eerst het luttele bedrag van 15 euro betalen. Pas na het tonen van het betaalbewijs wordt de foto gemaakt. Terug bij de dokter zien we op de foto dat er een scheurtje in het bot zit en de enige remedie is gipsen en 6 weken zo min mogelijk belasten: dus op krukken lopen. Dit hadden we absoluut niet verwacht en het betekent dat wij onze reis moeten afbreken. We balen enorm maar er zit niets anders op om volgende week terug naar Nederland te gaan.
De bruine dokter brengt zelf het witte gips aan, een dikke zware klont van knie tot teen. De dokter is een vriendelijk man die grapjes maakt zegt dat hij zoveel met gips werkt dat hij het ook dagelijks eet.Terug bij Peter bespreken we hoe het nu verder moet. We besluiten dat ik morgen met Sanny en Cees richting Lilongwe ga om toch het geplande bezoek te doen aan een dorpje van The Hunger Project. Daarna overnachten we in Dedza en dan breng ik vrijdag onze vrienden naar het vliegveld voor hun geplande terugvlucht. Joke blijft bij Peter en Elise waarbij Jantje voor wat afleiding kan zorgen.
Aankomende dagen ga ik de camper stalling klaar maken en denken medio volgende week naar Nederland te vliegen na een helaas korte reis.
Zoals het er nu uitziet gaan we in januari 2012 terug naar Malawi en willen dan dat jaar met de camper in 2 etappes via de oostkant van Afrika terug naar Nederland rijden. We houden jullie op de hoogte.
