Malawi en Mozambique (13 t/m 18 september 2011)
Donderdag 8 september zijn we in Malawi aangekomen en 4 dagen bij Peter/ Elise en natuurlijk nu ook bij Jantje geweest en daar hebben er erg van genoten. We hebben de camper gereed gemaakt, een nieuwe startaccu gekocht want deze had de geest gegeven en een hele dag allerlei boodschappen gedaan want hier in Blantyre is bijna alles te krijgen en dat wordt de aankomende weken wel anders.
Dinsdagmorgen 13 september nemen we afscheid van onze kindertjes, het was weer heel gezellig en we hebben flink genoten van lief Jantje die inmiddels bijna 5 maanden is. Janneman slaapt veel en lacht nog meer en is net als een echte Meijer een heel lief mannetje. In de werkplaats van Sacramenta geven we aan alle personeelsleden een lamp die werkt op een zonnepaneeltje en waarmee men hun huisjes/hutjes kan verlichten want maar 6% van de Malawianen is aangesloten op het elektriciteitsnet. Normaal gebruikt men een parafinelamp om te verlichten maar die zijn slecht voor het milieu en brandgevaarlijk. Door gebruik te maken van gratis zonne energie kan men nu per jaar ca 50 euro besparen en dat is ongeveer een half maandsalaris. We worden hartelijk bedankt voor dit praktisch cadeau.
We gaan nu beginnen aan traject 4B van onze Afrika reis en rijden naar de theeplantages van Mulange waar we een afspraak hebben met Bouke Bijl van Solidaridad. Bouke en zijn team leiden zelfstandige boertjes op om o.a. volgens de Fair Trade methodes thee te verbouwen waardoor hun opbrengst veel hoger wordt en het milieu wordt ontzien. Wij zien op de Lujeri plantage hoe in een soort kassen stekjes van de theestruik opgroeien; bezoeken een door Solidaridad opgeleide boer die op zijn eigen land prachtige theestruiken heeft die er duidelijk veel beter bijstaan dan op de velden van andere boeren. Deze tanige boer van 66 is super enthousiast en geeft zijn opgedane kennis weer door aan anderen. Bouke is een heel aardige vent en met zijn grote expertise legt hij ons alles uit over de vele aspecten van het het verbouwen van thee en de certificering ervan. Het is duidelijk te zien dat de aanpak van Solidaridad de boeren hier financieel zelfstandiger maken en dat ze nu met de verbeterde methodes een verantwoorde prijs krijgen voor hun thee: dus onze jaarlijkse donaties aan Solidaridad zijn zeer zinvol.
Bouke regelt dat we op een grote theeplantage 30 liter diesel kunnen tanken want daarvan is in Malawi weer eens een te kort en we zijn de laatste dagen te vergeefs langs wel 20 tankstations geweest maar nu hebben we genoeg om onze geplande reis te vervolgen. We eten met Bouke nog een pizza en nemen dan afscheid en rijden naar het noorden. We komen langs het ziekenhuisje in Phalombe waar we ook met onze vrienden zijn geweest en zien dat de gastvertrekken nagenoeg zijn afgebouwd. Als we dit met de videocamera willen vastleggen ontdekken we dat we deze in de auto van Bouke hebben laten liggen. We hebben te weinig diesel om terug te rijden en bellen Peter of hij een oplossing weet; hij regelt dat één van zijn personeelsleden morgen met openbaar vervoer de camera naar Zomba komt brengen.
Woensdagmorgen komt Audry om 8 uur de camera brengen en gaan dan op weg naar de grensovergang met Mozambique. We hebben al een visum en daardoor kunnen we snel de grens over en wisselen probleemloos het Malawiaanse Mickey Mouse geld voor Mozambikaanse Donald Duck biljetten en kunnen daardoor onze dieseltanks vullen. Na 150 km rijden over een onverharde hobbel weg komen we in de eerst volgende grote plaats waar in de hele stad alleen maar zandwegen zijn. Mozambique is ook een echt arm land, het is 20 maal groter dan Nederland en er wonen 18 miljoen inwoners. Door de jarenlange burgeroorlog van de Frelimo die pas een tiental jaar geleden is geëindigd is er veel vernield en is het land nu bezig om te proberen uit het economisch dal te komen.
Op het terrein van een lodge mogen we na wat soebatten de camper stallen. De eigenaar spreekt wat Engels en als we ’s avonds in het restaurantje eten doet hij zijn uiterste best om ons zo netjes mogelijk te bedienen.
Donderdagmorgen rijden we al om 6.30 uur weg want volgens de Lonely Planet is de 350 km lange zandweg naar de volgende grote plaats Nampula zeer slecht. Het valt gelukkig mee en kunnen met een gemiddelde snelheid van 50 km over deze zandweg rijden omdat onze trouwe LandCruiser een heel goede vering heeft en we lucht uit de banden hebben gedaan. Het eerste stuk is erg dor en we zien veel lemen hutjes met strooien daken en armoedige mensen met vuile en gescheurde kleren. Na 100 km rijden wordt het iets wat minder dor en hobbelen we langs imposante kale bergen. We komen weinig auto’s tegen, een enkele vrachtwagen die met zo’n 30 km per uur deze 500 km lange zanderige oost-west verbinding moet overbruggen. Om 3 uur zijn we bij een mooie camping en staan aan een meertje dat bij een woeste rots wand ligt. We lezen en schrijven wat en genieten van de rust en de mooie omgeving. Het is hier helaas ’s avonds al voor 6 uur donker en we besluiten om ons ritme aan te passen door rond 9 uur naar bed te gaan en om ’s morgens 5 uur op te staan want dan komt de zon op.
Vrijdagmorgen rijden we naar Nampula waar we in een grote Shoprite supermarkt nog wat willen inkopen. Als we er bijna zijn beseffen we dat de winkels nog gesloten zijn want het is net 7 uur geweest. We rijden 3 uur door en zien dan Ilha Mozambique dat ligt te glimmen in het azuur blauwe water van de Indische oceaan. We gaan op een camping staan die prachtig aan het mooie witte strand ligt en als we onder de palmbomen koffie drinken zeggen we: “laat de boeren maar dorsen”. Met de fietsjes rijden we over de 3 km lange brug naar Mozambique Eiland dat al ver voor de Middeleeuwen een zeer belangrijke haven en handelspost was waar schepen uit India en later ook Europa kwamen. Ilha Mozambique is Unesco Erfgoed en het was vroeger de hoofdstad van Mozambique. We fietsen over het eiland langs de vissershaven met de mooie gekleurde bootjes. Met een gids bezoeken we een museum en het fort waar het oudste stenen gebouw staat (uit 1522) van Afrika ten zuiden van de Sahara. Van Peter hebben we gehoord dat er een leuk restaurantje is waar je lekker kreeft kan eten. Ik vraag daar of ze kreeft hebben en reserveer dan een tafeltje voor 6 uur. We fietsen verder over het eiland en hebben natuurlijk veel bekijks. We drinken een biertje op een dakterras en zien van bovenaf hoe het drukke straatleven zich afspeelt. Dan gaan we naar het restaurant en bestellen een flesje wijn en willen de kaart vragen maar dan worden er 2 borden gebracht met daarop kreeft; het blijkt dat men mijn vraag van vanmiddag begrepen heeft als de bestelling voor het avondeten. Meestal moet je in Afrika uren op je maaltijd wachten maar dat is nu dus anders. De kreeft wordt met veel smaakt naar binnen gewerkt en een uurtje later fietsen we in het donker via de smalle zanderige straatjes en de brug terug naar de camping.
Zaterdag doen we rustig aan en bellen Elise om haar te feliciteren met haar verjaardag. We rijden over onverharde wegen naar Nacala. Onderweg stoppen we want het stinkt al enige tijd naar wc-stank. Als ik kijk bij de opvang tank komt er een flinke lading uit en ik zie dat de deksel van de tank er niet op zit en dat ik waarschijnlijk vergeten ben die er op te doen toen ik deze de laatste keer geleegd heb. Mbv flink wat water wordt het toilet stankvrij gemaakt en de tank voorzien van een afgebonden plastic zak, en nu maar hopen dat deze het houdt. Aan de baai van Nacala moet een mooie camping zijn aan het strand. Helaas is deze gesloten maar er zou nog een andere camping moeten zijn maar die is na veel vragen volledig onvindbaar. We proberen bij verschillende lodges te vragen of we daar ’s nachts tegen betaling mogen staan maar dat wil men niet en/of men begrijpt mijn woordenschat van 10 woorden Portugees niet en een camper is hier een volledig onbekend voertuig. We rijden naar een strand en besluiten om hier vannacht te blijven staan. Zoals gebruikelijk komen 10-tallen kinderen weer nieuwsgierig dicht bij de camper staan en om die te negeren valt niet altijd mee. We verplaatsen de camper om uit de wind te staan en als dat gedaan is blijkt dat een zak chips en de Lonely Planet die bij de stoelen lagen zijn verdwenen of te wel gewoon gestolen. Weer een les om al je spullen altijd weg te leggen want simpele diefstal komt in Afrika gewoon veel voor. Om 4 uur komen er 2 auto’s met jongelui die onder het genot van een biertje en luide muziek weekend vieren. Gelukkig verdwijnen ze als het donker wordt maar er komt nog een groepje aan die gaan voetballen. Joke kookt een lekkere maaltijd en wat we over hebben geven we aan de bewakers van een strandhuis want we willen iedereen te vriend houden.
Als we zondagmorgen om 5 uur wakker worden zijn we goed uitgerust ondanks dat onze nachtrust gisteren is verstoord door 2 verliefde stelletjes die in hun auto’s aan het strand van elkaar en misschien ook van de zee wilden genieten. Ze raakten echter vast, niet in elkaar maar met hun auto in het mulle zand. Ze probeerden de auto los te trekken maar dat lukte niet en toen hebben wij maar onze hulp aangeboden en met onze stoere LandCruiser was het een fluitje van een cent om de auto los te trekken.
We moeten vandaag 400 km naar Pemba rijden want we hebben daar een afspraak met Mark van het Wereld Natuur Fonds. De eerste 200 km van onze rit gaat over onverharde wegen, de omgeving is hier veel mooier dan in het westen van Mozambique onder meer omdat er veel meer groene bomen zijn. Op het laatste deel van de zandpiste staan veel hutjes langs de kant van de weg en we zien de dorpelingen met allerlei spullen lopen die ze meestal op het hoofd dragen zoals emmers met water, bossen hout, tassen etc. Na 4 uur rijden komen we op de asfaltweg en kunnen lekker doorrijden. Op het schiereiland Pemba gaan we op de leuke Russel’s place camping staan die 50 meter van Wimbey Beach strand ligt. Om 5 uur pakken we de fietsjes en rijden naar Mark van het Wereld Natuur Fonds om onder het genot van een biertje de planning van de aankomende dagen door te nemen want we gaan namelijk een paar dagen het maritieme deel van het Quirimbas Nationale park bezoeken om te zien hoe het WWF hier werkt.
