Ghana deel 3, 24 t/m 30 maart 2010
We halen woensdag Dirk op en rijden naar SuperMaritime en spreken daar Marcel Stappers, de Nederlandse directeur. We vertellen over onze reis en Marcel vindt het heel leuk wat wij doen. Na wat uitleg over de camper en de afmetingen blijkt dat het laden in een open-top container niet optimaal is en dat een flat rack het meest eenvoudige is want dat is een stalen container pallet, zonder zijkanten of dak, met de afmetingen van de bodem van een 40 voet container. Hierop worden ook wel machines en vrachtauto’s vervoerd. Voor ons betekent het dat we de camper er op kunnen rijden. Met sjorbanden wordt de camper vastgezet aan het rack en afgedekt met dekzeilen want het is mogelijk dat het op het schip bovendeks wordt geplaatst. Bij de afdeling uitklaring spreken we met de Francoise Genevieve, een rechtlijnige tante die uitlegt dat de juiste omschrijving op de vrachtbrief heel belangrijk is bij de inklaring in Durban. Ik zal dit uitzoeken met Jan van Peer van de FlexiForce vestiging in Zuid Afrika. Aanstaande maandag kunnen we de camper laden op de flat rack en de boot vertrekt een paar dagen later.
Blij met deze oplossing, waarbij we geen kraan nodig hebben of de cabine niet hoeven te demonteren, rijden we door het drukke Accra naar het westen. Bij Big Millies Backyard parkeren we de camper in de achtertuin, de backpackers plek van Ghana.
Op het balkon aan zee genieten we van de verkoelende wind en dito biertje en zien de activiteiten op het strand. We hebben opgegeven wat we vanavond willen eten en moeten er beslist om 6 uur zijn (6 o’clock sharp). Als beginnende westerlingen in Ghana zijn we er 1 minuut voor 6 uur maar er is nog niemand, na een uur wachten krijgen we ons eten!! Er is ’s avonds geen zuchtje wind en dus bloedheet, met ons klamme lijf zien we op Weer Online dat het in Durban overdag 25 graden is en ’s nachts 17 graden en zouden vandaag nog naar Zuid-Afrika willen vliegen.
Donderdag 25 maart rijden we naar een slavenfort Cape Coast Castle aan de Goud Kust. Bij stammenoorlogen werden door de Afrikaners de gevangen genomen krijgers geleverd aan de Engelsen, Nederlanders en Portugezen in ruil voor drank, wapens en spiegeltjes. In 200 jaar tijd zijn ca 20 miljoen Afrikanen als slaaf verhandeld. In donkere kerkers moesten de slaven zien te overleven, in deze kleine ruimtes moesten ze met z’n allen eten, slapen, poepen en plassen. Als het slavenschip kwam gingen ze aan boord en werden in lage ruimtes strak op elkaar geplaatst voor de overtocht naar de plantages in Noord en Zuid Amerika. Alleen de aller sterkste overleefden al deze barbaarse ontberingen. We zien ook de strafcellen waarin de vrouwelijke slaven werden gestopt en uitgehongerd als ze weigerden seks te hebben met de soldaten. Als we naar de auto lopen schamen we ons diep dat onze voorouders zich zo beestachtig hebben misdragen.
We rijden naar het luxe Anomabo Beach Resort en moeten dwars door een tuin met palmbomen naar het strand rijden waar we prachtig staan. Er is een schoon wc- en douche gebouw en een leuk restaurant aan het strand waar we ’s avonds lekker eten.
We gaan vrijdagmorgen lekker ontbijten want de prijs is inclusief en besluiten om op deze fijne plek te blijven staan. Onze goede stemming wordt verstoord door een mail van Marcel dat de rederij de camper niet wil verschepen omdat zij geen plek onderdeks kunnen garanderen, maar ’s middags mailt hij dat hij het toch heeft kunnen regelen. Op het strand zijn vissers bezig om een heel lang net binnen te halen dat parallel aan de kust is uitgezet. Met minstens 20 man wordt aan 2 kanten het net stapje voor stapje binnengehaald door aan lange touwen te trekken. Na uren zware arbeid is het net met een kleine lading vis op het strand maar de vissers zijn toch te vrede omdat er een paar grote bij zitten. Een visser vertelt dat de laatste jaren de vangsten veel minder is geworden omdat grote Europese vissersboten hier nu ook vissen.
We doen vandaag rustig aan, duiken een paar keer in de warme zee en lopen ’s middags langs het strand naar een dorpje. Op het strand wordt door de dorpsbewoners netten geboet, geluierd, gevoetbald, gezwommen maar ook gepist en gepoept. Kleine kinderen maar ook volwassene zitten op hun hurken en poepen op het strand of op een rots die bij eb weer schoon gespoeld wordt. Als we ‘s avonds eten begint het te hard te regenen en koelt het lekker af.
Zaterdag de 27ste maart rijden we via kleine weggetjes door de groene binnenlanden en zien veel plantages met sinaasappelbomen en papaja’s. Omdat we de hoofdwegen mijden gaat het tempo flink naar beneden maar de vrolijke begroetingen en blije kinderkreten nemen meer dan evenredig toe. In een dorpje worden we met hoge snelheid ingehaald door een busje met de tekst: “God will forgive our sins”, dat is ook en manier om je te verontschuldigen. In Aburi rijden we naar de botanische tuin die een mooie oprijlaan heeft met hoge palmbomen en zetten nabij een guesthouse de camper neer tussen hoge exotische bomen.
We fietsen door het dorpje dat er verrassend opgeruimd uitziet en worden weer flink aangestaard. Hier op 800 meter hoogte is de temperatuur veel aangenamer en minder vochtig dan aan de kust.
Zondagmorgen gaan we een cacaoplantage bezoeken, de eigenaar die in de kerk zit ziet onze camper aankomen en laat het commerciële boven het geestelijke prevaleren en loopt de kerk uit. Hij geeft ons goede uitleg over de cacaobomen waaraan het hele jaar de vruchten aan de stam groeien.
Als de cacaovrucht geel is wordt deze van de stam gesneden, geopend en de bonen worden dan een week in de zon gedroogd en worden dan donkerbruin. Als de gids een vrucht opensnijdt ruikt het alsof je in Sjaakie’s chocoladefabriek bent. We horen in de verte “Michael rowed the boat ashore” zingen en Joke vraagt hoelang de kerkdienst duurt en dat is 3 uur!!. Met nog een half uurtje te gaan schuiven we aan op de achterste bank. De kerk zit vol en iedereen is op zijn zondags gekleed, de kinderen hebben pakjes aan en de vrouwen hebben gouden sieraden om. Tientallen donkere kinderogen staren ons aan want we zijn de enige blanken en na zo’n lange zit willen ze wel wat afwisseling. Na het voorlezen begint een bandje te spelen, een aantal vrouwen staat spontaan op, beginnen te swingen, te klappen en te zingen. Het is een vrolijke happening, kinderen lopen af en aan, krijgen wat drinken en voor ons zit een vrouw te telefoneren. De gids van de plantage loopt naar voren en vertelt de gemeente dat Joke en Frans uit Nederland in de kerk zijn en er wordt voor ons geklapt. Na de kerkdienst komen tientallen kerkgangers zich vergapen aan de camper.
We rijden terug naar Accra en dat gaat bepaald niet vlot want de wegen zijn vol met gaten en verderop wordt er een nieuwe weg aangelegd, omleidingborden kent men hier niet en we rijden daardoor verkeerd. Om 4 uur zijn we bij guesthouse de Beachcomber, zoeken de spullen uit die we naar Zuid Afrika meenemen, binden de reserveband en luifel binnen vast zetten in de kastjes alles klem met handdoeken. We nemen een kamer met airco en slapen voor het eerst sinds bijna 4 weken in een heerlijk koele ruimte.
Maandag kruipenen we langzaam in het drukke verkeer naar het kantoor van Sitos en bedanken Dirk voor zijn hulp. Bij SuperMaritime adviseert men ons om voor de douane in Zuid Afrika een lijst te maken met werkelijk alle spullen die in de camper zitten, ik vind dit wel heel erg ver gezocht. We rijden naar de haven om de camper op de containerpallet te rijden, na 1 ½ uur wachten blijkt dat er wel 30 containers voor de containerpallets staan en dat deze ivm de drukte pas eind van de dag weggereden kunnen worden, dus morgen terug komen, dus ……nog een dag in het hete Ghana.
We hebben nu tijd om het project van Marleen van Asselt te bezoeken, vorige week kon dit niet omdat zij in Noord Ghana was. Tussen de haven en Accra is het weer file rijden en verderop is men weer aan de weg bezig. Marleen woont al 18 jaar in Ghana, is verpleegkundige maar in het afgelegen dorpje wordt ze de White Doctor genoemd. Marleen vertelt over het goede werk dat ze hier doet Ze heeft via haar stichting Onyabe net een nieuwe kliniek gebouwd die er zeer verzorgd uitziet. De camper wordt weer door vele bewonderd.
In het donker komen we aan bij het guesthouse en hopen dat we hier nog maar 1 nachtje hoeven te slapen want we zijn de hitte en ook het drukke verkeer meer dan zat want we hebben vandaag 6 uur in de auto gezeten en maar 120 km gereden.
Als we dinsdagmorgen naar de haven rijden nemen we onderweg Anaafi mee van SuperMaritime die ons assisteert om de camper op de container te krijgen. De grote stapels containers zijn inmiddels voor een groot deel weg gehaald. Enorme trucks pakken middels een hydraulisch mechaniek de containers van soms 35.000 kg op en stapelen deze tot 5 hoog. Twee uur later staat de flat rack op de grond, deze is wel 60 cm hoog, na wat overleg wordt er een rijplaat en hout geregeld en kan ik na nog een uurtje wachten toch tamelijk makkelijk de camper op de containervloer rijden. Anaafi zegt dat hij een ½ uurtje weg moet en is en na 2 uur wachten op het stoffige container terrein eindelijk terug met sjorbanden waarmee de camper stevig wordt vastgemaakt.
Op kantoor krijgen we de autopapieren mee die zijn door de Ghanese douane gestempeld en rijden met de taxi naar het guesthouse. Na het wegdouchen van alle stof gaan we met onze bagage naar het reisbureau om de tickets af te halen en te betalen. We eten uitgebreid bij de Ghanese Chinees, rijden naar het vliegveld en na 4 uur wachten vertrekken we eindelijk naar Zuid Afrika.
