Zuid-Afrika deel 4 (21 t/m 27 april 2010)
Woensdagmorgen worden we wakker na een nacht vol dromen over woeste stormen op zee, overboord geslagen containers, zwaar beschadigde campers,kapingen, motorpech, strandingen en dat ik over 10 weken moet beginnen met het verslag Zuid-Afrika deel 14.
Joke gaat naar de kapper en ik informeer over activiteiten die we in St Lucia Park kunnen doen dat Unesco Wereld Erfgoed is en een kuststrook beslaat van 250km. We boeken een kajaktocht en gaan onder begeleiding van Philip het water op met 2 kajaks. We moeten langs de kant peddelen waar het ondiep is want in dit park vertoeft de grootste populatie nijlpaarden en krokodillen. In ondiep water zijn meestal geen nijlpaarden, er zwemmen wel krokodillen maar volgens onze gids zijn die banger voor ons dan wij voor hen; deze algemene regel gaat echter niet op voor Joke want bij elk rimpeltje in het water kijkt ze angstig. We peddelen naar een onbegroeide oever en zien daar een paar grootbekken in de zon liggen van 6 meter lang.
Philip benadert ze tot 5 meter en Joke stopt op 10 meter afstand, maar de krokodillen geven geen sjoege en zonnen rustig door. Krokodillen zijn alleen gevaarlijk als zij vanuit het water aanvallen, ene McCrady weet (eigenlijk wist) daar van mee te praten. Verderop ligt een groep nijlpaarden in het water te spelen en versperren ons de weg. Nijlpaarden zijn zeer gevaarlijk, in het water kunnen ze over de bodem rennend wel 30 km per uur halen en op het land wel 45 km per uur, dit zijn snelheden waar wij in no-time ingehaald worden en dus steken maar over naar de andere oever. Daar zitten in de bomen de imponerende visarend, diverse ijsvogels en op de kant staat de Goliath reiger die met 1 meter 40 de langste vogel is. Op 6 meter van de kayak zien we een sprietje in het water bewegen en Philip legt uit dat het een antenne is die aan een krokodil bevestigd is om hem/haar met gps te volgen en Joke peddelt versneld door. Het is een prachtige tocht en Philip heeft zeer goed uitleg gegeven. Daarna gaan we internetten en rijden dan 30 km naar de camping op Cape Vidal. Je kunt daar met laag water achter de koraal riffen snorkelen en wij gaan vol verwachting te water, maar het valt tegen, misschien zijn we verwend omdat we gesnorkeld hebben bij Bali en de Rode Zee. Joke kookt een maaltijd en ik speel weer het kampvuurmannetje.
Donderdag joggen we al om 7 uur langs de vloedlijn door het soms harde maar ook zachte zand en tesamen met het feit dat we 2 maanden niet hardgelopen hebben is het knap vermoeiend. Terug bij de camper zien we veel apen die van de ene tak naar de andere slingeren, het is leuk om ze zo van dichtbij te zien rennen en spelen. Als ik wegloop om te douchen en Joke is 4 meter van de camper schieten 2 apen razend snel in de camper en komen met een tros bananen naar buiten, ik probeer ze in de bomen te volgen maar het van de hak op de tak springen gaat mij minder makkelijk af.
Na de koffie rijden we via een onverharde weg door het park. We houden een koffiebreak en willen verder rijden maar de auto start niet meer. Ik zie dat de startaccu veel te weinig water heeft, de andere accu voor de koelkast doet het ook niet want die is elke morgen leeg omdat deze nagenoeg verrot is. We hebben wel startkabels maar de spaarzaam passerende personenauto’s hebben onvoldoende accu capaciteit. We bellen de pechdienst en deze zegt er over een half uur te zijn. Na een uur bel ik weer, na 2 uur weer en ze zeggen onderweg te zijn maar verkeerd te hebben gereden. Na 4 uur wordt ons humeur nog meer op de proef gesteld als we een mailtje ontvangen dat de boot weer later aankomt nl de 29ste. Gelukkig heeft een passant het parkkantoor gewaarschuwd en als er een techneut komt adviseert hij om de kabels van de service accu los te maken en mbv een andere auto kunnen we starten. In het stadje vul ik een halve liter accuwater bij. Op de camping in St Lucia spreken we 2 Nederlanders die in 7 maanden van Limburg naar Zuid-Afrika zijn gereden en nergens, ook niet in Nigeria, Kongo en Angola problemen hebben gehad.
Vrijdagmorgen 23 april lopen we naar het strand, er staat een harde wind, de zee is woest en er is veel branding, we zijn blij dat wij niet op zee zijn, maar onze camper is wel op zee! Dicht bij de camping zien we op een landtong 20 nijlpaarden liggen. Ze liggen met hun roze-bruine moddervette lijven dicht tegen elkaar aan en verderop staan er een paar te grazen.
Normaal zijn nijlpaarden overdag in het water maar het is vandaag relatief koel, veel wind en weinig zon en dan kunnen deze prehistorisch aandoende beesten wel op het land verblijven. Het op peil brengen van het accu water heeft geholpen want de auto start zonder problemen. We gaan echter op zoek naar een nieuwe accu voor de koelkast want we kunnen geen vlees maar ook geen biertje meer koud houden. Na lang zoeken kunnen we er eentje kopen. We rijden 100 km naar het noorden en komen op een camping, er staan maar 2 tenten en een paar huisjes zijn bezet dus het is erg rustig. ’s Avonds kijken we naar de videofilm van de afgelopen weken.
Zaterdag ben ik al om 6 uur wakker, we zijn vroeg gaan slapen want onder het bekijken van onze reisfilm vielen we in slaap; de film moet dus nog flink bewerkt worden. We gaan vandaag naar Sodwana Bay waar volgens de reisgids een camping is aan een baai met de mooiste koraalriffen van Zuid Afrika en waar je kunt duiken en snorkelen. Bij de camping ingang staan wel 50 Afrikaanse vrouwen die aan elke kampeerder vraagt of ze voor hen op de camping wat kunnen doen, zoals de tent op zetten, afwassen, eten klaar maken of wassen. De camping is erg onverzorgd en met behulp van een onduidelijk platte grond mogen we kiezen uit 3 plekken, alle zonder elektra want die zijn al bezet. Op de eerste plek kunnen we niet komen want de takken hangen te laag, de 2de plek is zo zanderig dat we de 4×4 moeten inschakelen om los te komen en de 3de plek is door de vele bomen zo donker dat je alleen met groot licht aan wat kan zien. We gaan gewoon op een andere vrije plek staan maar na een uurtje blijkt dat deze gereserveerd is. Uiteindelijk vinden we een ander matig plekje. Om bij de baai te komen moet je 2 km lopen maar iedereen rijdt erheen met de auto. De 4×4 track die je hier kon rijden is gesloten. Je kunt alleen wandelen met een gids. Het restaurant is een hamburger tent. Het is somber en koud. De boot doet er 2x zolang over dan opgegeven en moeten nog een week en misschien nog langer op onze camper wachten. Kortom een BAALDAG. Als we vooraf geweten dat het verschepen 4 of misschien wel 5 weken zou duren dan hadden we een heel andere route gereden in Zuid Afrika in plaats van hot-naar-her rondom Durban toeren.
Zondagmorgen rijden we naar, maar ook op het strand want dat mag op dit gedeelte bij Sodwana Bay. Er staan veel auto’s en open tenten waar duikers hun uitrusting aantrekken en dan met snelle boten naar het koraalrif worden gebracht.
We drinken koffie en bekijken ondertussen al activiteiten, als het begint te regenen verlaten we via een mul pad de baai. We zien langs de weg een zanderig pad en nemen deze, het is hobbelig met veel los zand, het gaat heuvel op en af en komen op een steile helling vast te zitten. Ondanks alle geleerde technieken kunnen we niet verder omhoog komen en moeten eigenlijk de bandendruk verlagen. Het begint echter weer te regenen en besluiten een stuk achteruit te hobbelen en via een zijweggetje verder te gaan. We rijden daarna door het Mkuzi Wild Park maar het woord wild is de eerste 2 uur niet van toepassing want we zien alleen 3 pelikanen en 2 schildpadden, maar ineens staat er een groep giraffes en buffels op de weg. Om 4 uur zijn we op een camping bij Hluhluwe die bijna vol staat met een kampeerclub. Ze vragen of we een biertje mee drinken en zo’n uitnodiging mag je hier natuurlijk niet weigeren. In het Afrikaans, Nederlands en Engels vertellen we over onze reis. De clubleden gaan 6 maal per jaar een lang weekend kamperen, er zijn geen regels maar gezien het hoge drinktempo mag je niet van de blauwe knoop zijn.
Maandag morgen is het heerlijk zonnig weer. Een paar leden van de kampeerclub hebben het vuur alweer aan en om 9 uur liggen er champignons met knoflookboter en vlees op de braai en een enkeling is al aan het bier; hoe komt het toch dat zo veel blanke Zuid Afrikaners zo dik zijn??
We doen een klein loopje en rijden dan naar het Hluhluwe iMflozi park ( je spreekt dat uit als: Sloesloewie Imfoolozie). Het landschap is prachtig met groene heuvels en grote bomen en relatief weinig begroeiing waardoor we heel veel wild zien van zeer dichtbij. Een grote groep buffels ligt te waden in een modderpoel, 10 giraffen staan in de berm en op eentje zitten wel 10 vogels op zijn hoofd en nek waar gezien de lengte hiervan voldoende ruimte is. Een stelletje zebra’s staan tegen elkaar aan te vrijen maar houden het verder helaas netjes. Dit is het mooiste park met het meeste wild dat we in Zuid Afrika hebben gezien. Een kudde van 15 olifanten loopt langs in de berm en steekt na een poosje over, de eerste fant blijft midden op de weg staan en flappert iets met zijn oren, het lijkt wel alsof hij als klaar-over de rest beschermd.
Wij staan op 15 meter afstand met de auto in start positie om weg te rijden als hij verder zou gaan dreigen. Het is indrukwekkend dat kleine en grote olies zo dicht bij ons oversteken en aanschouwen dit bijna een half uur. Als we verder rijden staat voor ons een auto stil omdat een joekel van een olifant de weg blokkeert. Hij komt aanlopen met flapperende oren en trompettert, de auto voor ons en wij rijden achteruit maar de olifant blijft op ons afkomen. Het is angstaanjagend en rijden steeds harder achteruit tot we na 500 meter ruim voorbij een bocht stoppen en 10 minuten wachten. Daarna is het pad leeg en kunnen voorzichtig verder rijden. We spotten ook nog neushoorns en horen ze op 10 meter afstand onbeschoft grazen.
Als we ’s avonds in St Lucia in een restaurant eten zijn we nog onder de indruk van dit fantastisch park met zo veel wild.
Dinsdag blijven we op de camping staan, het is een nationale vrije dag in ZA en horen dus niet of de boot nog op schema ligt. We zoeken foto’s uit en ik begin op de computer een fotoboek te maken en we gaan naar het strand om daar een half uurtje hard te lopen. Onze loopschoenen zijn op zee en daardoor is het strand de enige plek om hard te lopen. We doen boodschappen in het dorp en lezen op internet dat de boot met onze camper, genaamd de City of Beijing al sinds afgelopen zaterdag voor anker ligt in de baai van Durban. Op een andere site staat een schema met de tijden in de haven van Durban. Volgens de mail opgave van gisteren zou de City of Beijing op 29 april om 10 uur aan de kade komen maar de naam van de boot staat niet (meer?) vermeld op 29 april; we zien wel een naam “MSC Beijing” op 1 mei staan en vrezen dat de afkorting MSC staat voor Motor Ship City of……en dus weer 2 dagen vertraging??
