Marokko 26 oktober t/m 1 november
Maandagmorgen rijden we weg uit Agadir en gaan via een duffe provincieweg naar het zuiden. Na een uurtje nemen we kleine binnendoor weggetjes en komen door dorpjes waar weer veel mensen lopen, vooral mannen, die ook de vele terrassen van de thee- en koffiehuizen bemannen. We moeten de weg vragen want voor het eerst hebben de borden hier alleen nog maar Arabische tekens en die taal zijn wij niet machtig. We zien dat bij Aglou Plage de camping bestaat uit een grote vlakte zonder bomen en besluiten door te rijden naar Mirleft want dat wordt heel leuk beschreven in de Lonely Planet reisgids. Daar aangekomen doet het stadje helemaal niet leuk aan, we volgen de bordjes camping maar die leiden nergens heen, we zoeken een poos naar het strand maar dat is alleen een kleine baai buiten het stadje. We gebruiken al jaren de Lonely Planet tijdens onze reizen en vinden die zeer objectief en betrouwbaar maar voor het eerst klopt de beschrijving absoluut niet. We gaan aan de baai staan, zetten de luifel en stoelen uit en eten een broodje en lezen en computeren wat. Er komt mist van zee opzetten en de baai met een hoge rots midden op het stand verandert in en spookachtige omgeving en het wordt lekker 5 graden koeler. Terug in het stadje kunnen we nu wel de “camping” vinden nl een kleine ommuurde binnenplaats met een betonnen vloer, maar wel schone warme douches. De eigenaar komt een praatje maken, hij spreekt net als veel andere Marokkanen ook Frans en is weer zeer vriendelijk en behulpzaam.
Dinsdag 27 oktober haal ik stokbrood in een winkeltje dat als zo veel andere maar ca 3 bij 4 meter klein is en waar de buurt de dagelijks spullen koopt. Na het ontbijt rijden we een prachtige weg naar Tafraoute, als we een scherpe bocht nemen horen we een schrapend geluid, we stoppen en Joke rijdt telkens stukjes voor en achteruit en af en toe horen we het weer, ik spuit wat wonderolie W40 op de wielkogel en hoor het geluid niet meer. Als we even later door een dorpje rijden horen we het weer, we stoppen bij een soort garage en de eigenaar rijdt even mee maar er is niets te horen, we halen wel en passant even zijn zoontje van school. Terug bij de garage krikken we het rechter voorwiel op en als we het wiel draaien horen we het geluid heel duidelijk. Het wiel wordt gedemonteerd en zien dat tussen de wielnaaf en de afschermkap een steentje is gekomen, na het verwijderen hiervan is het euvel verholpen. We vervolgen de fraaie kronkelige weg en zijn om 2 uur op de camping waar het druk wordt want er is een campergroep van 15 Franse voertuigen. We fietsen door het stadje dat heel leuk aandoet en prachtig is gelegen in een vallei die veel weg heeft van Monument Valley in Amerika, nl roodbruine bergen met onwezenlijk grote brokken steen. Op de camping maken we een praatje met een Nederlands paar die 4 maanden rondreizen in Marokko. We eten in een restaurantje waar jezelf je fles wijn mag meenemen en het smaakt goed, zowel de wijn als het eten.
Woensdag maken we vanuit Tafraoute een prachtig tocht en dalen via een super smal weggetje af in een canyon met heel veel palmbomen die hier kunnen groeien doordat er een riviertje stroomt. De palmtakken schuren langs de camper en als we af en toe een tegenligger zien moeten we een stuk terug rijden om ze langs te laten. Als we ergens stoppen komen 4 Fransen op ons af die graag willen weten wat wij gaan doen en als we vertellen dat we naar Ghana onderweg zijn zetten ze ons voor de camper op de foto waarbij we stoer moeten kijken en dat kunnen we wel!!
De kloof doet aan als de Grand Canyon nl steile wanden en dezelfde veelkleurige rotsen, maar dan met palmbomen en zalmkleurige huizen van de her en der verspreide dorpjes. Net zoals in Tafraoute hebben bijna alle vrouwen lange zwarte gewaden aan en over het hoofd een sluier die ze voor hun gezicht doen als ze ons of anderen zien, bepaald geen geëmancipeerde wereld. Via een hobbel piste (onverharde weg) volgen we een uur de bedding van een droog staande rivier, al bij al een prachtige tocht. We gaan terug naar dezelfde camping maar gaan buiten het terrein staan waar we prachtig uitkijken over het bruine berglandschap. Joke gaat hardlopen, helaas kan ik door pijn aan mijn linkerknie niet meedoen, als ze uitgeput terugkomt zegt ze dat ze nog nooit in zo’n mooie omgeving heeft hardgelopen. Het Nederlandse stel Gerard en Betsie uit Rolde komen langs en we drinken wat en wisselen ervaringen uit over Marokko. Broer Pieter mailt dat de hartspecialist mijn vader andere medicijnen heeft voorgeschreven waardoor hopelijk zijn klachten zullen afnemen. We bellen naar mijn ouders want onze NL kaart doet het weer.
Donderdag 29 oktober zie ik door het camperraam de imposante bergen en op de vlakte ervoor hoedt een herder zijn geiten en “roept”deze zo nodig tot de order door met een slinger een steentje naar ze te werpen. Ik krijg van Gerard waypoints waar we kunnen overnachten en rijden weg uit het leuke plaatsje. De bergweg is natuurlijk weer steil, smal en slingert zich naar de Soussvalley waar grote citrusplantages liggen. Ook hier is weer overdreven veel “blauw” op straat die of snelheidsmetingen doen of de vele politiecontrole posten bemannen waar wij (als toeristen) telkens door mogen rijden. In de plaats Taroudannt vinden we mbv het kaartje uit de LP en het waypoint heel gemakkelijk de camper parkeerplaats bij de stadsmuur, aan de bewaker moeten we 20 dirham (€ 1,70) betalen voor de overnachting zonder voorzieningen. In het park gaan we op de eigen stoeltjes op het gras wat lezen maar een man met een grote baard en lange jurk zegt dat je niet op het gras mag zitten alleen op de paden en dat doen we dan maar want het blijkt een soort parkwachter te zijn. We fietsen door de oude stad en zijn geen bezienswaardigheid want er zijn hier veel fietsers Op het grote plein drinken we een koffie en Joke is zoals gebruikelijk weer de enige vrouw op dit mannenterras. Een groep mannen staat te kijken bij een optreden van een slangenbezweerder, ik loop erheen met mijn videocamera en hij komt meteen op mij af en vraagt 10 dirham, ik geef hem eerst 5 maar dat vindt hij te weinig en doe er na wat aandringen nog 2 bij want ja je moet in Marokko natuurlijk altijd afdingen. De slangenbezweerder maakt wat grapjes in het Arabisch en gaat door met zijn show die ik op film zet, hij komt nog een keer bij me en ik moet de slang vasthouden, dat doe ik maar dan wil hij weer geld maar dat heeft hij al gekregen. We gaan eten op de binnenplaats van een restaurant en krijgen als hoofdgerecht een heerlijke zoete deegtaart met duivenvlees erin en drinken een cola, want wijn wordt niet geschonken.
Vrijdag haal ik op de fiets brood in Taroudant dat echt Arabisch aandoet nl de mooie stadsmuur met kantelen, gesluierde vrouwen, oude mannen met kaftans, volle taxi’s, veel terrassen en toeterende stinkende auto’s want het is overduidelijk te merken dat in Europa de auto’s gelukkig veel minder vervuilend zijn dan hier. We steken vandaag de Hoge Atlas over via de Tizn-n-Test pas, volgens de reisboeken is het een zeer spectaculaire weg en kan bij slechte weersomstandigheden gevaarlijk zijn maar wederom is het vandaag weer prachtig zonnig weer. Wij rijden eerst 50 km gewone weg en dan beginnen de 1000den bochten die scherp en onoverzichtelijk zijn, de afgrond is ijzing wekkend diep en veelal zonder beveiliging, het wegdek is slecht en smal en het stijgingspercentage groot. Er is gelukkig weinig verkeer maar als ineens een auto om de bocht komt klopt je hart heftig en houd je met samen geknepen billen het stuur nog steviger vast. Op 1600 meter hebben we een prachtig uitzicht op een dorp in de diepte en zien hoe boven ons de weg zigzaggend naar 2100 meter gaat. Bovenop de pas drinken we wat en dalen af in een landschap waarvan de bergen afwisselend bruin, gelig, groen en rood van kleur zijn.
De 120 km lange bochtige weg leggen we in 5 uur af en komen moe in Marrakesh aan waar we op een parkeer-camperplaats gaan overnachten midden in het centrum. Op 100 meter staat de 70 meter hoge toren van de Koutoubia moskee met een dusdanige goede geluidinstallatie dat je bij elk gebed van schrik een hartverzakking krijgt. We lopen om 7 uur in het donker naar het nabij gelegen Djemaa-el-Fna plein dat wel 3x de grootte heeft van het Museumplein en vol met mensen is die de eetstalletjes, de artiesten, de slangenbezweerders en de muzikanten bekijken. Via allerlei smalle steegjes komen we bij een restaurant en eten smakelijk onder het genot van een wijntje.
Zaterdagmorgen doen we al om 9 uur een wandeling uit de reisgids. Net als in Fez zijn er ongelofelijk veel smalle straatjes met winkeltjes maar in Marrekash lopen veel meer toeristen en daar is de handelswaar meer op aangepast.
We zien hoe strengen wol ambachtelijk geverfd worden in de meest felle kleuren, men probeert mij een blauwe doek aan te smeren door deze net als bij een touareg op mijn hoofd te draperen, verderop maken houtbewerkers met eenvoudig draaigereedschap razendsnel mooi gevormde houten handvatten. Bij een kapper vraag ik wat hij rekent voor een knipbeurt en na wat onderhandelen komen we uit op 5 euro. Hij begint mijn wenkbrauwen te knippen, dan mijn neus te ontharen, dan de binnenkant van mijn oren daarna de buitenkant. Net als ik denk dat hij me kuif vergeet begint hij fanatiek te knippen, ik heb waarschijnlijk te veel betaald want hij blijft maar doorknippen met als resultaat een uiterst kort stekelkopje, zonder krullen. We bezoeken het Bahia paleis waar Abu Ahmed met zijn 4 vrouwen en 24 concubines heeft gewoond en ongetwijfeld een mooi maar uiterst slopend leven heeft gehad. Volgens Joke heeft hij de concubines “gedeeld” met zijn vrienden en dat zou ik ook doen, dus Albert, Cees en Ton er staat jullie wat moois te wachten. Moe van alle indrukken rijden we om 5 uur naar een nieuwe mooie camping net buiten de stad.
Zondag 1 november rijden we naar Ouzoud waar vandaag en morgen ook de andere 8 deelnemers aankomen van de 4x4WD woestijntoer die we een week met totaal 6 auto’s gaan maken richting de grens van Algerije. Om 12 uur komen we aan op de nieuwe goed verzorgde camping genaamd Zebra die het Nederlandse stel Paul en Renate onlangs zijn begonnen. ’s Middags ga ik voor het eerst echt klussen aan de camper want de koelkast slaat overdag telkens aan en we denken dat deze te weinig ventilatie krijgt en dat dit door de warmte van de laatste week van ruim 30 graden nu naar voren komt. Ik boor grote gaten waardoor de warmte van de koelcompressor nu veel beter weg kan en hopen dat het euvel verholpen is. Op de camping staat ook een Landrover met daktent van Iris en Roderique die ook naar Zuid-Afrika reizen en we wisselen wat gegevens uit.
